İLK DURAK YERİMİZ

Erken saatlerde çıktığımız yolumuza devam ederken bir yerde durup dinlenmek ve aç karnımızı doyurmak istedik.Bunun için hemen internetten güzel bir yer aradım.Karşıma çıkan ilk yer tam da bizim aradığımız yerdi.Yolu biraz ters düşüyordu bize ama yine de görmek istedik.
Yemek yemek için tercih ettiğimiz yer gerçekten görülmeye değer bir doğa manzarası olan Akpınar Restorant idi.Söğütlü ye bağlı bir yer burası.Girişte çok anlaşılmıyor.Restoran bölümüne geçtiğimizde bizi harika bir manzara bekliyormuş.
Yolculuk bizi epeyi yormuştu.Malum kızım bir uyuyor bir uyanıyordu.Arabamızı park edip kendimizi dışarıya attık.Tertemiz bir nefes çekip uzun uzun baktım.Çektiğimiz yola değecek bir manzarası vardı.
Benim küçük kızımda çok sıkılmıştı.Kapılar açılır açılmaz yüzünde güller açtı.Çok bunalmıştı benim küçük kızım.Hemen elini yüzünü yıkadım.Tabii bir de tatil boyunca hiç yanımızdan ayırmadığımız dezenfektanımızı kullanıp maskemizi takıp mola yerimizi dolaştık.
Kızım yanı başımızda bir park olduğunu görünce babasının elini tutup parka doğru yürümeye başladı.Çocukların çok sevdiği hiç vazgeçemediği parklarımızın temiz olduğundan emin olmak için önce ben kontrol ettim.Kızımı durdurmak zor olacaktı ama bunu yapmak zorundaydık.Islak mendil ve dezenfektanımızı hazır edip park alanında oynamaya başladılar.Oradaki küçük bir ata bindirdik.Kızım bunu çok sevdi.
Sıra yemek yiyeceğimiz restorana gelince inanılmaz güzel bir manzara bizi bekliyordu.Bir yanımız deniz masmavi , bir yanımız orman , yeşillik , doğa …
Manzara bizim dikkatimizi çekse de kızım için aynı şeyi söylemek pek mümkün olmuyor.Benim küçük kızım mama sandalyesine oturur oturmaz eline menüyü aldı ve sayfalarını tek tek çevirmeye başladı.İtina ile her sayfada birkaç dakika bekledi. 🙂
Keyfimize diyecek yoktu. Ama elbette yola devam etmek zorundaydık ve yemeğimizi yer yemez oradan ayrıldık. Hatıra olarak da turuncu renkte el emeği küçük bir ev aldık . 🙂

BUGÜNLERDE HALLERİMİZ

Uzun bir zaman sadece evimizde vakit geçirdiğimizden şu sıralar daha çok dışarıdayız.Tatiller , gezmeler , oturmalar , günler , ziyaretler bir hayli çoğaldı.Bu arada halen tedbirli davranmaya da devam ediyoruz.Maske zorunluluğunun devam ettiği bu günlerde yine de kendimizi temiz havaya bırakmadan edemiyoruz.Haliyle çok özledik.Bende şimdi özlem giderme zamanı geldi diye düşünenlerdenim.
Sevdiklerimizden uzak yaşayanlarımız ne çokmuş.Şimdilerde herkes yolculuk halinde.Hem telaşlı hem de tedbirli yolculuklar var çevremizde.Tam da olması gerektiği gibi.İnsanların birbirlerini görebilmek adına verdikleri sabır takdire şayan.
Biz sohbetlerin yakından olanını seviyoruz.Evet tam olarak bu aslında arzu ettiğimiz.Her ne kadar araya ayrılıklar girse de şimdilerde herkes sevdiklerinin gözlerinin içine bakarak sohbet etmenin tadını çıkarıyor.Alışılmış bir durum bizimkisi.Hem mecburiyet olmasa kim bizleri sevdiklerimizden ayırabilir ki ?
Kurulan sofralar çoğaldı.Misafirler yerlerini aldı.İkramlar her zamankinden daha bir özenle yapılıyor.Çünkü biz hiç olmadığımız kadar çok özlem gideriyoruz.Bir aradayken yine herkes için dikkatli davranıyoruz.Maskelerimiz sıcak havalar da bizi bunaltıyor olabilir.Ama özlem gideriyoruz ya o bize yeter 🙂
Evet özlem gideriyoruz.Bu durum sadece bizim için geçerli değil.Bizimle birlikte çocuklarımız da özlem gideriyor.Hatta en çok onları mutlu ediyor bu durum.Küçücük yüzlerinde kocaman bir kahkaha var.Çünkü artık evimizden çıkıp biraz da olsa onların alanlarındayız.Parklarda , bahçelerde , yeşilin olduğu her yerde gülen yüzlerine rastlıyoruz.Çocuklarımızın halleri bizi neşelendiriyor.Yeşilliklerde onları özlemişti.Düşünüyorum da parkları , bahçeleri güzel görmemize sebep zaten çocuklarımız değimliydi.Elbette ki onlar.İyi ki varsınız çocuklarımız.
Herkesin kendini dışarıya attığı günler yaşıyoruz. Hafta sonları piknik yapmak için sabırsızlanır hale geldik. Çarşı , pazar gezmekten ziyade temiz hava ve yeşillik bizi çağırıyor.Haliyle piknik alanları da hınca hınç dolu hale geldi.Geçen hafta sonu bizde gittiğimiz bir piknikte oturacak yer bulmakta zorlandık.Ama çok ısrarcıydık ve kendi alanımızı kendimiz yaptık. 🙂
Çocuklarımızla gittiğimiz piknikte önceliğimiz onlar olduğu için bir park vazgeçilmez oluyor.Kızımın çok korktuğu salıncak şimdilerde en sevdiği olmaya başladı.Kahkahalar atarak biniyor artık.Çok uzak kalmıştı ona ait alanlarda dilediği gibi oynamaya.Ama şu sıralar en çok vakit geçirdiğimiz yer haline gelir oldu bahçeler , yeşillikler.Yeni yürümeye başlayan bir bebeğin heyecanını düşünecek olursak daha da eğlenceli bir hal alıyor.Mesela benim küçük kızım gibi.Bu konuya ayrıca değineceğim 🙂
Büyüklerimizin çocuklarına , torunlarına kavuşmalarına değinmeden olmaz elbette.En çok sabır gösterenler şimdilerde daha bir keyif alıyor sevdiklerinin yanında olmasından.Seyahatler çoğaldı herkes memleketine , ailesine , evlerine geldi.Onların ihtiyaçlarını daha bir özenle karşılıyor evlatları.Daha bir anlam kazandı diye düşünüyorum yapılan her iyilik.Bende kızımla ilgilenirken eşimin büyüklerimiz için yaptığı her fedakarlıktan ötürü onunla gurur duyuyorum.
Aylar sonra anneannemin evime gelmesi beni çok duygulandırdı.Sanki ilk kez geliyormuş gibi bir his vardı.Tedbirli davranmak zorundaydık ve çok özlemiştik.Her ne kadar sarılmak olmasa da yakından birbirimize nasılsın demek çok büyük anlam taşıyordu.Büyüklerimiz iyi ki var…
Anneannemin kızımla karşılaşması da bir o kadar heyecanlıydı.Benim minik kelebeğim uzun uzun baktı.Her zaman gördüğü yüzlerden çok farklıydı.Önce tebessüm sonra bir kahkaha belirdi yüzünde.Ama en tuhafı bir anda onu ağlarken görmemizdi. Kısa süreli bir konuşma dan sonra sakinleşti ve oda bize eşlik etti.Kızımın kısa kısa , tatlı tatlı cevaplar verişi beni mest ediyor.
Bu ve bunun gibi bir sürü şey bu sıralar önce kızımı sonrasında da bizleri mutlu ediyor.
Kavuşulabilen özlemler ne güzel.Bir de hep özlemeye devam ettiklerimiz oluyor.
Yanımız da olamayan babannem seni çok özlüyorum.