SALINCAK KORKUSUNU YENİYORUZ

Kızım emeklemeye başladığından beridir evimizden pek dışarı çıkmadık.Bu çıkışımızda da salıncak korkusunu yenmek istiyordum.Çünkü kızım ilk denememiz de hiç hoşlanmamıştı.
Tahminimce çok korkmuştu.Kendini güvende değil gibi hissettiğini düşünüyorum.Çünkü uzun zaman dışarı çıkmayınca arabasına bile binmek istememişti.Biraz hareket ettirdikten sonra sesini çıkarmadan oturdu.Tedirgin bir hali vardı.Ama hareket ettirince sesini çıkarmadan izlemeye başladı.
Bir süre sonra sıkıldı tabi ki küçük kızım.Parka geldiğimizde hemen kucağıma aldım.Çok sevindi.Etrafına bakıp bakıp gülüyordu.Çünkü etrafındaki çocukların neşesini görmek onu da keyiflendirdi.
Sıra salıncak bulmaya gelmişti.Kızıma göre salıncaklardan birinde kimse olmadığını görünce oraya geçtik.Yine binmek istemedi.Dudaklar büzüldü.Gözler kayboldu.Ağlamaya başladı.Kızımı böyle zamanlarda eline bir şey vererek sakinleştiriyorum , yine öyle yaptım.Yanıma aldığım bisküviyi eline verdim.Dikkati dağılınca hemen salıncağa oturttum.Gayet mutlu bir şekilde bana bakmaya başladı.Tamamdır dedim.Zor olan kısmı atlattık.Şimdi sıra keyif almakta idi.
Korkmaması için biraz yavaş hareketlerle sallamaya başladım.Ayaklarına bakıyordu.Sonra elimi tutmak istedi.Ben elini tutup devam ettim.Gülücükler çoğalınca ilk işim bir fotoğraf almak oldu. 🙂
Çocuklarımızın hayatta korkuları olabilir.Onları sakinleştirip bunu anlatabilmeleri gerçekten biraz da bizim elimizde diye düşünüyorum.Her korkunun üzerine gidilmez ama böyle küçük korkuları yenip büyük mutluluklar paylaşabiliriz.Onlarla vakit geçirirken öğretmek hep amacımız olsun.
Bizimkisi küçük bir örnekti.Ama ne değerli bir şey onu sakinleştiriyor olabilmek.Daha fazla şey öğretebilirim inşallah.Annesi olarak onlara korkmamayı öğretebilmek çok kıymetli.Çok şükür , bin şükür nasip edene.

GÜNEŞ , PARK VE MUTLULUK

Beklediğimiz gün yeniden geldi ve kızımı dışarı çıkardım.Biraz tedirgin bir şekilde arabasına bindirdim.Önceki gibi hemen adapte olamıyor.Biraz etrafı izlemeye başladı.Sonrasında elbette sıkıldı.
Yakınlardaki bir parka geldik.Etraf çocukların sesiyle güzelleşmişti.Kimisi bisiklet sürüyor , kimisi kaykayını almış parkın etrafını geziyordu.Biraz küçükleri de salıncak ta sallanıyordu.Hepsi çok keyifle vakit geçiriyordu.Kızım da onların en küçük izleyicisiydi.
Şaşkın şaşkın baktıktan bir süre sonra gülmeye başladı.Onların seslerini duymak hoşuna gitmişti.
Hava mis gibi bahar kokuyordu.Ağaçların tomurcuklanması da ayrı bir güzeldi.Ama en güzeli güneşe yakın olmaktı.Biz çok özlediğimizden midir bilmiyorum ilk işim kendimi hemen güneş gören bir yere bırakmak oldu.Kızımın da ellerini açıp avuç içlerine vitaminini alsın diye bekledim.
Herkes sosyal mesafe kuralına harfiyen uymuştu.Banklar birbirine belirli bir uzaklıkta idi.Ve herkes maskeliydi.Maskeleri takmış olmalarına rağmen bazı annelerde ki tedirginlik gözlerinden okunuyordu.Kızımın salıncak keyfinden sonra çok fazla kalmadık.Hepimizde biraz tedirginlik vardı elbette.Ama elbette geçecek. Bu günlerin tadını doya doya çıkardığımız zamanlar yakındır.

ÖĞRENMEYE ÇALIŞIRKEN SINIR TANIMIYORLAR

Kızıma bir gün içerisinde ne kadar çok ‘Yapma ’ dediğimi hatırlamıyorum.Ama çok fazla kullandığım çok doğru.Bu kadar çok kullanmama rağmen her gün aynı durumlar tekrar tekrar yaşanıyor.
Kızım ben söyledikçe her şeyin daha çok üstüne gidiyor .Olmaması gerektiğini biliyor ama kabul etmiyor.Israr ile devam ediyor.Öncelerde çok çabuk kandırdığım kızım şu sıralar daha çok kandırıyor beni.
Mutfağımda ulaşabildiği her şeyin elinin altında olmasından büyük keyif alıyor.İlklerde sadece plastiklere gücü yetiyordu.Şuan tava , tencere ne olursa yerlerde gezdiriyor.Bir süre sonra onlardan da sıkılıp başka bir odayı dağıtmaya geçiyor.
Bir süre sonra pes etmek vardır ya ben bazen pes ediyorum.İsyan etmiyorum ama bol bol sabır çekiyorum 🙂
Bazen gerçekten kendisine zarar verebilme ihtimali olursa diye çok endişeleniyorum.Korkmadan her şeye atlaması , çekmece , sandalye , dolap her ne olursa olsun saldırması beni korkutuyor.Gözlerim sürekli kızımın üzerine oluyor.
Çok yaramaz bir kızım olduğundan artık yaptıklarına şaşırmamaya başladım.Çünkü benim küçük kızım sürekli bir dağınıklık haliyle yaşıyor.Bundan büyük keyif alıyor.Her ne kadar evim eskisi gibi olmasa da hiç önemli değil.Kızım kendini çok çabuk affettiriyor.Bir tebessüm bir bakış beni benden alıyor … 🙂

KIYAFET DEĞİŞTİRMEK BU KADAR ZOR OLMAMALIYDI

Benim küçük kızım ile kıyafet değiştirmek çok keyifliydi.Bir zamanlar …
Bir yerlere gideceğimizi düşündüğünden midir bilmiyorum kızım kıyafet değiştirirken çok mutlu olurdu.Önce ne giydireceğime detaylı bir şekilde bakar sonra da kendisini giydirirken bana yardımcı olurdu.Bu halleri beni de mutlu ediyordu.Çünkü kızımın bu halleri çok güzeldi.
Şimdilerde durum hiç de öyle değil.Kızım onu giydirirken sürekli bir rahatsızlık halinde oluyor.Garip bir huzursuzluğu var.Kıyafetlerini çıkarırken de aynı şeyi yaşıyoruz.Çıkarmamı istemiyor , giydirmemi istemiyor ve sürekli olumsuz tavır takınıyor.Bu kadar zor olmamalıydı.Oysa ki bir zamanlar çok sevinerek giyiniyordu.Tatlı tatlı gülümsüyordu.
Bu durumun diş çıkarması ve onunla alakalı olduğunu düşünmeye başladım.Çünkü diş çıkaracağı zaman bebekler bu kadar huzursuz olurmuş.
Kızımla sürekli sohbet ederek kıyafet giydiriyorum.Onun sakin kalmasını ve isteksizliğini ortadan kaldırmak için dikkatini dağıtacak başka bir şey ile oyalıyorum.Yine her şey aramızda ki bağ ile yoluna giriyor.Onu giydirirken avuç içlerine öpücükler konduruyorum.Bu ikimize de iyi geliyor. 🙂 🙂

KIZIMIN SU VE BANYO KORKUSU

Kızımın su ile arası bir türlü iyi olamıyordu.Her banyo yaptırmak istediğimizde aynı sorunu yaşıyorduk.Suya dokunmaktan ve banyo yapmaktan korkuyordu.
İlklerde pek anlamadı ve alışmıştı da ama şuan her şeyin farkında ve istemediği bir şey olduğunda hemen tepsi gösteriyordu.Banyo kapısına yaklaştığımız da hazırlığı görür görmez ağlamalar başlıyordu.İçeri girmek istemiyordu.Her defasında kızımı önce ikna eder olmuştuk.Belirli bir süre onu ikna ediyoruz daha sonrasında banyo yaptırıyorduk.Hiç yerinde durmadığı için benim küçük kızım bizi çok yoruyordu.Uzun uzun yıkama durumumuz olmuyordu.Hemen bitirme düşüncesiyle çabucak çıkarıyorduk.
Bu bahsettiğim yaklaşık 2 ay kadar falan önceydi.Şimdilerde kızımın su ya karşı tepkileri azalmaya başladı.Her güne başlamamız da önce elimizi yüzümüzü yıkıyoruz .Ellerini suya tutup kendisinin yıkmasını sağlıyorum.Böylelikle kendisi de oyun oynar gibi keyifleniyor.
Bu zamanlar çok da kolay olmadı elbette ki.Her yüz yıkmamız ayrı bir durum ayrı bir olaydı.Çok inatçı bir kızım var ve ikna etmek zor oluyordu.Ama sevgi her şeyi halleder düşüncesiyle onun suyu sevmesi için elimden geleni yaptım.Buna suyla oynaması da dahil.Ellerini her suya tutmasında yüzünde ki tebessüm biraz şımarıklığa da dönüşüyor ama olsun şimdi banyo yapması daha keyifli daha güzell 🙂