ELLERİNDEKİ HER ŞEYİ ATMAK GİBİ BİR YARAMAZLIKLARI VAR

Benim küçük kızım bu sıralar her şeyi oyuncak olarak kullanmaya başladı.Mutfak eşyalarımın onun için ne kadar dikkat çekici ve vazgeçilmez olduğunu anlatmaya kelimeler yetmez.Kaşıklarım , çay tabaklarım öncelik verdikleri arasına girmeyi başardı. 🙂
Kızımın oyun oynamayı sevmesi beni dinlendiriyor.O yüzden mümkün olabildiğince oyun oynamaya yöneltiyorum.Kimi zaman birlikte kimi zaman da tek başına elindeki eşyalarla oyunlar oynuyoruz.Ses çıkarmak çok hoşuna gidiyor.Hatta önceliği ses çıkarmak olduğu için bazı zamanlar elindeki her şeyi yere atarak da oyununa devam ediyor.Küçücük bir şeyi dahi yere atar oldu.Eminim bunu yaşayan bir tek benim kızım değildir.Bebeklerde bu gibi durumlar sıklıkla yaşanıyordur.
Bir bakmışım ‘Kaybolan eşyalarım nerelerdesiniz ‘ derken buluyorum kendimi.Evet gerçekten evimde kızım sayesinde eşyalarım kaybolmaya başladı.Kimi zaman bir koltuk altından çay kaşığımı , kimi zamanda kapı arkasında çay tabağımı görür hale geldim.Her ne kadar kızım oyun oynuyor diye seviniyor olsam da bu gibi şeylerle de karşılaşmıyor değilim . 🙂
Kızım bu yaramazlığını bir yerlere gittiğimiz dede yapmaya başladı.Biraz korkuyorum artık.Çünkü evimde ki rahatlığını dışarıda da yapsın istemiyorum.Onun oyun alanları çok değerli benim için.Güzel vakit geçirdiği bir ortam yaratmaya çalışıyorum.Fakat bunun için başkalarını rahatsız etmesi hoş bir durum değil.Bu sebeple bu konuda acilen bir şeyler denemem lazım diye düşünüyorum.Araştırdığım kadarıyla çocuklar yapma denileni daha çok yapmak istediklerinden çok üstüne gitmeden bu durumu yoluna koyabilirmişiz.Mesela elindekini bir anda çekip almak yerine onu mutlu gördüğümüz bir anda onunla sohbet ederek dikkatini başka yöne çevirmek ve odak noktasını değiştirmek gerekiyormuş.Bu şekilde hem ağlamasını engellemiş oluyoruz hem de daha fazla ısrarcı olmasını engelliyoruz.
Bebeklerimizin her şeyi neden yerlere attığı da bu konuda büyük önem taşıyor.Sinirli bir şekilde değil de daha oyun oynar hali var benim küçük kızımın.Bu durum beni bu sebeple çok da tedirgin etmiyor artık.Çözümünü aramak daha kolay geliyor.Görüyorum ki en büyük çözümü sabırlı olmaktan geçiyor.Cezalandırmak bana göre asla çözüm olmadığı gibi tercih de olmamalı.
Bebeğimizi sabırla ve olabildiğince eğitimle büyütmek en güzel çözüm olmalı.

ÇOCUĞUMUZ NE İSTİYOR ?

Biz anne ve babaların en çok keyif aldıkları bir diğer konu da bebeğimizin ne istediği konusunda işaretlerini görmektir.Bazen biz anlayana kadar büyük bir çaba da harcayabiliyorlar.Oysa ki bir süre sonra anlamak hızlanıyor ve keyifli hale geliyor.
Kızımın da istediğini anlatma konusunda çok inatçı bir tavrı var.Asla pes etmeden elini o yöne uzatarak işaret ediyor. 🙂
İlklerde gerçekten çok zorlanıyorduk.Çünkü yaramazlıktan başka bir şey düşünmez hale gelmişti.Ama şimdilerde eğlenceli bir şekilde bize istediklerini anlatmaya çalışıyor.Bundan kendisi de mutlu oluyor.Çünkü bebeğimizin ne istediği bizim için önemli.Her anne baba içinde böyle olmalı diye düşünüyorum.
ONU YETERİNCE İYİ DİNLİYOR MUYUZ ?
Bebeklerimizin zaman içerisinde büyüdüklerini görmek ve isteklerini anlatmaya başlaması bizi heyecanlandırır.Bu durum bazen çok güzel bazen de çok yorucu geçer.
Benim kızım çok konuşan bir çocuk olacak diye düşünüyorum.Kendi kendine konuşmalarını sürekli duyar olduk.Kimi zaman çok kolay anlaşıyoruz kimi zaman da gerçekten yorucu bir hal alıyor.Kendisini elbette dinlememe şansımız yok. 🙂
Tabii bu durum bir yana onu dinlemeye çok dikkat ediyoruz.İstediği oyuncak, istediği yemek , istediği sevgi çok kıymetli benim için.Bazen sadece dikkat etmemizi ister hali var.Ona bakıp ne demek istediğini anlamaya çalışıyoruz.Kızım ona baktığımızı , onu dinlediğimizi gördüğünde kendini daha iyi hissediyor.Bu şekilde konuşma çabası da devam ediyor.Diğer türlü olduğunda bizim ile iletişimi kopabilir diye tedirgin oluyorum.Her anne bebeğinin kendini iyi ifade edebiliyor olmasını ister.Bunun yolu da onu dinlemekten geçer.Lütfen bebeğimizin ne dediğini , ne istediğini önemseyelim.Onu dinlemek hem bize hem de çocuğumuza iyi gelecektir.
İSTEDİKLERİNİ YAPARKEN ŞIMARTIYOR MUYUZ ?
Yanlış ve doğru birbirinden çok farklı iki gerçektir.Sadece yanlış gördüklerimize ‘hayır yapma ‘ demek yerine doğrunun ne olduğunu anlatmaya çalışmak lazım.Çocuklarımızın her istediği yanlış ve yada her istediği doğru olamaz.Buna dikkat ettiğimiz zaman karşımıza çıkan yine biz anne ve babanın üzerine düşen görevlerin önemini daha iyi anlıyorum.
İstediği olsun diye türlü türlü numaralar yapan bebeklerimiz de vardır elbette.Mesela benim kızım ağlayarak dediğini yaptırmaya çalışıyor.Bu onun en büyük numarası.Çünkü istediği olduğu an bir anda ağlamanın yerini gülümseme alıyor.Ne kadar dikkat etsek de bazı zamanlar onu çok şımartıyor olabilir miyiz diye düşünüyorum.Eminim bunu yaşayan bir çok anne ve baba vardır.
Bir diğer numaraları da çığlık atmak diyebilirim.Ben kızımda da karşılaşıyorum.Çok sıklıkla olmasa da bazen kuvvetli bir çığlıkla istediğini elde etme çabası oluyor.Bizim bu durumdan ne kadar rahatsız olduğumuzun farkında olduğundan ısrarına devam ediyor.Büyüdükçe de istekleri ve yaramazlıkları da hiç bitmiyor.
CEP TELEFONU , TELEVİZYON VE TABLET İSTEKLERİ
Her istediğinin olmayacağını bilen bir çocuk yetiştirmek her geçen gün daha da zorlaşıyor.Teknolojinin gelişimiyle çocuklarımızın oyun anlayışı da çok değişti.Bunun önüne geçebilmek için uzmanlarımız sürekli cep telefonu , televizyon ve tabletten çocuklarımızı uzak tutmamız gerektiğini dile getiriyor.Biz anne ve babaların bu konuda bir fazla dikkat etmemiz gerekiyor.Çünkü biz yetişkinlere dahi bu kadar çok zararı olan ürünlerin çocuklarımıza zararlarını tartışmaya bile gerek görülmemesi gerektiğini düşünüyorum.
Kızım henüz 1 yaşında ve cep telefonu ile televizyona ilgisi başladı.Biz telefonlarımızı onun yanında çıkarmamaya çalışıyoruz.Ama elbette ne kadar dikkat etsek de tek bir ses bile onun telefondan geldiğini anlamasına yetiyor.Her şeyi çok çabuk kavrayabiliyor bu çok güzel ama bir de bunun yanlış olduğunu anlatabilirsek çok daha iyi olacak.
Televizyon konusun da biraz daha şanslıyız.Çünkü kızımın oyuncakları ile oyun oynaması televizyonu ona çok çabuk unutturuyor.Tam o sırada kumanda biz de oluyor. 🙂

ASLINDA AĞLAMIYOR AĞLAMIŞ GİBİ YAPIYOR

Bebeklerimiz ufacık şeylere ağlayabiliyor.Tabi ki gerçekten canları yandığında değil de istedikleri olsun diye ağlamış gibi yapan çocuklarımız var. Biz anne ve babalar da kimi zaman o ağlamasın diye hemen dediğini yapıveriyoruz.
Bebeğimizin gerçekten ağladığı hallerini biliriz.Ama bazen de dediğini yaptırmak için olabiliyor.Bunu anlamak çok zor olmuyor.Ama tabi ki çocuklarımızın ısrarcı olmaları bizi ikna edebiliyor.
Benim kızım da bu sıralar ağlamış gibi yapmaya başladı.Gözlerini süzüp kaşlarını çatıyor , incecik dudaklarını aşağıya doğru indiriyor.Resmen anlık değişim yaşıyoruz kızımla.İlk başlarda gerçek zannedip nesi var diye endişeleniyorduk.Fakat şuan anladığımız kadarıyla küçük kızım istediğini yaptırmak için bu gibi şeylere başvuruyor.Her ne kadar ilklerde istediğini yapsak da şuan bu durumun farkına vardığımız için daha çok dikkat ediyoruz.Çünkü istekleri bizim için önemli ve onlar için doğruysa isteklerini uygulamalıyız.Değilse hem kendimiz durmalıyız hem de onun bunu ısrarcı bir şekilde istemesini durdurmalıyız. Ağladıklarında her şeyin olacağını düşünmelerini istemeyiz.
Kızım da bize her gün yeni bir şey ile geliyor.Her yeri kurcalayıp gerekli gereksiz her şeyi istemeye başlıyor.Biz de tam o sırada onun dikkatini oyuncaklarına vermesini sağlıyoruz.Elbette ki ara ara ısrarcı oluyor ama biz küçük bebeğimden daha ısrarcıyız. 🙂