İLK ADIMLAR İÇİN CESARETE İHTİYACI VAR

Kızım uzun zamandır emeklemeye devam ediyor.Bu durum biraz korkutuyor beni. Çünkü bu kadar zaman geçmesine rağmen hala yürümemesi normal mi bilemiyorum.
Emeklerken çok mutlu.Ama biz yürütmeye çalıştığımızda bize kızar gibi tavır takınıyor.İlklerde böyle değildi fakat şuan daha huzursuz görüyorum kızımı.Biz tek elinden tuttuğumuzda ayaklarını hareket ettiriyor.Fakat bırakmamızı istemiyor.Sanırım korkuyor.
Sürekli küçük çaplı düşmeler yaşıyoruz.Çok şükür ki canı acıyacak kadar sert düşmüyor.Kendini kontrollü bir şekilde bırakmayı öğrendi.Poposunun üstüne oturuveriyor.Bizimde yakınlarında olup olmadığımızı kontrol ediyor.
Bir şeylerin kenarlarına tutunup ilerlemeyi öğrendi.Hatta düz duvara tutunduğunu görüyorum.Bu çok şaşırtıyor beni.Nasıl kalabiliyor ?
Her şey buraya kadar güzel ama bir sorun var ki kızım halen yürümeye cesaret edemiyor.Korkmamayı başarırsa olacak biliyorum.İlk adımlar gelecek.Yüzde mutluluk belirecek.
Ayakta birkaç saniye durabiliyor.Oda bizim ısrarımız ile oluyor.Onunla oynar gibi yapıp o sırada kendi haline bırakıyoruz.Biraz yürüsün diye beklerken benim küçük kızım cesaretini kaybedip oturuveriyor.
Yürümeden önce ilk adımlar çok kıymetlidir.Bizde dört gözle bekliyoruz.Bakalım ne zaman doğru zaman… 🙂

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.