ÇOCUKLARIMIZIN HIZINA YETİŞEMEDİĞİMİZ DİYE BİR GERÇEK VAR

Kızım büyüyor ve ben onun hızına yetişemiyorum.Her ne kadar büyümesi çok hoşumuza gitse de onlara yetişememek çok sıkıntılı bir süreç oluyor.Bu süreçte gerçekten sabır katsayılarımız yükseliyor.

Elimizden geleni yapıyor olsak da onların hızına yetişmek pek de mümkün olmuyor.Ev işleri , yemek yapmak  aslında hiç de yorucu değilmiş.Bunu bir kızım olduktan sonra daha iyi anladım.Çocuk başka bir şey , başka bir telaşmış.Şuan yürümediği halde emekleyen kızıma yetişemiyorum. Bir de yürüse ne yaparım acaba. Dolap kapaklarından duyduğum sese koşuyorum. Bazen yetişebiliyorum bazen de dolap da ne var ne yok yerde görüyorum.

Çocukların ayrı bir hissiyatı var.Yaramazlık yapmadan yetişmek isterken o benim ayak seslerimi duyup çoktan kaçış planlarına başlamış oluyor. Eğer ben onun yanına gitmezsem yaramazlığa devam ediyor.Genelde de öyle değil midir.Çocukların hızına yetişilmez zaten.Biz anneler ne kadar çabalasak da açılan dolap kapakları , devrilen vazolar , koparılan çiçekler hep hayatımız da olur.Gözümüzü ondan ayırmadığımız da bile bizi kandırıp etrafında neler olup bittiğiyle ilgilenebilir.Maşallah demeyi unutmayalım güzel çocuklarımıza.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.