SABRIN MEYVELERİNİ TOPLAMA ZAMANI …

Aylardır mecbur kalmadıkça evimizden çıkmıyoruz.Haliyle özlemler arttı , sevgiler güçlendi.İnsanlar birbirleri için ne çok fedakarlık yaptı.Güzel kalpli çocuklarımızı unutmak olmaz elbette.Aslında en büyük fedakarlığı onlar yaptı.
Bahçelerde , parklarda , sokak aralarında ve hatta özgür hissettikleri her yerde çocuklarımız oluyordu.Onlar o küçük ama aslında kocaman yürekli halleriyle bütün zamanlarını evde güzel bir şekilde geçirmeyi başardılar.Çok özlediler , çok beklediler.Bu bekleyiş şimdi onlar için güzel günleri geri getiriyor.Her şey normale dönüyor.
Yaşlılarımız evlerinden çıkamıyordu.Torunlarını özleyen büyüklerimiz oldu.
Yaşanmışlıkları anlatırken ki o hoş sohbetler tekrar başlayacak.
Birlikte gülmeyi sabırla beklediniz. Tertemiz bir bahçe havasını özlemle beklediniz.
Balkonlarınıza olan sevginiz kenarda dursun. Artık sevdiklerinizin yanında olma vakti yaklaşıyor.Bence hepimiz koca bir teşekkürü hak ettik.Önce kendimiz için sonrasında herkes için sabırla bekledik.
Yeşil erikler ne de güzel oldu.Ağaçlarda bırakmak olmaz.Çilekler miss gibi kokar şimdi.Ahu dudu , böğürtlen bekletilmeyi sevmez. 🙂 Bir yeni dünya tadına bakılmalı. Kayısı , şeftali kim durdurabilir ki sevenlerini.
Güzel haberleri aldığımız da sabrın meyvelerini toplama zamanıdır. 🙂

BİRAZ ARA VERMİŞTİK … ŞİMDİ KALDIĞIMIZ YERDEN DEVAM

Bazen , bazı mola verişler şart diye düşünüyorum..Bende yazmaya biraz ara vermiştim.Şimdi daha güçlü yazılarla devam edeceğim.
İnsan , kalbine , düşüncelerine , bedenine hep iyi gelenden yana olmalı.Çünkü bizimde biraz durup dinlenmeye ihtiyacımız olabiliyor.Ayrıca sadece kendimize ayırdığımız bu zaman yeniden güçlenmemiz demektir.Bu yüzden ara sıra mola verip tazelenmiş bir şekilde geri dönmek şarttır.
Eminim çoğumuz ara sıra hayat maratonuna yetişemiyormuş gibi hissedip bir durayım diyordur.Durmak da lazım.Çünkü belki de alacağımız bir karar tam da o esnada gerçekleşebilir.Böyle zamanlarda doğru kararlar , yerinde davranışlar gerçekleşebilir.
Bizim ihtiyacımızın olduğunu bile göremediğimiz anlarda olmuyor değil elbette.Farkında değilizdir ama bedenimiz artık dayanacak gücü bulamıyordur.Hiç anlamayız bazen ama aslında çok konuşup , çok gezip , çok yoruluyoruzdur.Söylenenlere çok üzülüp kendimizi gereksiz yere yıpratıyoruzdur.Bu gibi durumlar hayatımızda hep vardır.
İşte tam da bu esnada biraz mola vermek olabilecek en güzel şey değil midir ?

Mola demişken biraz öncelere gitsek BİR KAHVE MOLASI yazımı okumuş muydunuz ?